Josu Aztiria eta Gorka Erostarbe

Josu Aztiria

Astiro-astiro gure gorputzeko tolesdurak areagotzen eta zimurrak handitzen joango zaizkigu, ilea urdintzen edo burua soiltzen, gure gorputzaren muga fisikoak nozitzen, eta gaitasun kognitiboak murrizten. Gerta daiteke zahartzearekin batera minbiziarekin, alzheimerrarekin edo zahartzeari lotutako endekapenezko gaixotasunen batekin ere tupust egitea.

Pertsonaren bizitza duinerako hain garrantzitsua den autonomiaren galeraren aurrean, bizitza zaintzea bezain lan garrantzitsurik ba al dago? Hortaz, Zumarragako Argixaoko geriatrikoko langileek edo oraintsu Bizkaiko egoitzetakoek zergatik borrokatu behar izan dute hainbeste? Zergatik da hain sektore feminizatu eta prekarizatua? Gure adinekoak gurpildun aulkietan eramaten dituzten pertsonak ez al dira emakumeak eta etorkinak? Zergatik dago Argixaoko adinekoen egoitza herrigunetik hain urruti?

Egia ere bada bestalde, geroz eta pertsona gehiago direla zahartzarora osasuntsu iristen direnak;  fisikoki zein kognitiboki sasoitsu. Kasu horretan, biloben zaintza izango dute zain eta tonaka ordu Zelai Arizti parkean; ekoizpen-sistemak behar-beharrezkoak dituelako sasoiko ditugun zaharrak, produktibo izaten jarraitzeko norbaitek zaindu behar baititu gure haurrak. Jarduera ekonomikorik eta bizitza duinik ez legoke elkar zainduko ez bagenu. Aztiria-erostarbeZergatik egiten dugu ikusezin (eta beraz, baliogabe) batez ere emakumeek, etorkinek eta gure adinekoek egiten duten lan hori?

Gorka Erostarbe

Igogailuan sartu naiz Zaindu maite duzun hori txistukatuz. Laugarreneko amona zaintzen duen emakume ekuadortarra sartu da. Ez dakit nola duen izena. Ez amonak, ezta zaintzaileak ere. Galdetu ere ez diet sekula egin. Nola ba tamainako indiskrezioa! Oles egin diogu elkarri. Eta eguraldiaz bi hitz.

Zentzu komunak gaztigatzen baitigu, erritualezko agur-esan protokolarioaz gain, ez garela nor igogailuan sartu den horretaz gehiegi arduratzeko. Besteaz kezkatzeko. Utikan bestetasuna, nola sartuko gara bada, halako mordoiloan, nola arraio eskainiko dizkiogu bada gure bizitza aski produktibo eta produktibistaren lau solairu, 18 segundo, besteari ezer galdetzeari.

Zentzu komunak ihardesten baitigu ez dugula denbora galtzerik ezdeuskerietan. Eta, jakina, zentzu komunak dio, hain zuzen ere, emakumeek, etorkinek, adinduek… dutela hartarako denbora ez bada, beharra, trebezia, edo berezkotasuna.

Halakoxea baita zentzu komuna izendatzen dugun jaun itxura galaieko tranpati amorratu hori; esaten denaren kontrara, uste baino zabalduagoa. Eta nago, kasu honetan, faktoreen ordena aldatzeak eman diezagukeela argi izpirik. Sobrante duguna zentzu komuna da —urteetako ohitura eta pentsamendu eta molde goitik-beherako eta ekonomizista—; eta faltan dena, edo behar besteko prestigiorik ez duena, komunaren zentzua da. Emakume, etorkin, eta adindu horiek dutena, alegia. Komunean duguna eraiki, zaindu eta sendotzekoa. Goizean igogailuan sartu orduko ahazten duguna.

Eta komunaren zentzua, ikuspegi eraldatzailea, inon iraultzarik hasterik baldin badago… igogailutik hasi beharra dago, kantua txistukatzeaz harago.

Iruzkinak (1)

  1. Zigor(e)k dio:

    Gizarte zientzia deitzen ditugunek tranpa bat ezkutatzen dute; nork du gizartea eraikitzeko ardura? Bai soziologian nahiz ekonomian nahiz politikan, ardura teknikari eta gobernarien esku uzteko ohitura dugu, erosoa delako. Nire ustez liberalismo ekonomikoa da egoera honen bultzatzaile nagusia. Agintariek txanponaren globalizazioa
    (ez eskubideena) eta soldata murritzak baimentzen dituzte, eta ondorioz nik kamiseta merke merkeak erruz eros ditzaket; liberalismo ekonomikoak nik ez daukadala zertan arduratu esaten dit, txanponak norbera bere tokian ipiniko duela eta hori dela onena eta lasai egoteko, beraz, zergatik arduratu nire ekintzen ondorioetaz? Politikagintzan ere antzera gertatzen da, behin bozkatzen dut, bozkatzen badut, eta lau urteetan ahaz naiteke. Ez dugu ikusten, edo ikusi nahi, gizartea pairatzeaz gain eraiki egiten dugula, uneoro, kamiseta bat erosten dugun bakoitzean, bankuaren bitartez EPSV bat kontratatzean, atzerritarrekiko erakusten dugun edo ez dugun adeitasunean, dendariari egunon edo buenos días esaten diogunean, futbolari buruz edo emakumeekiko jazarpenari buruz aritzen garenean, baita aszensorean eguraldiaz lau hitz esateaz gain bizilagunaren osasunarekiko ardura erakusten dugunean ere. Eta zertarako arduratu? Enpresei eta negoziolariei beren merkatuari, guri, prezioaz gain ekoizpen moduak eta honen ondorioek arduratzen gaituztela adierazteko, eta politikariek gizartean tendentzia edo indar batzuk sortu direla ikus dezaten eta hauek hasetzeko beharra senti dezaten. Christian Felvertek oso ondo adierazten du guzti hau “La economía del bien común” liburuan. Bertan ikustarazten digu gakoa sarian datzala, gure gizarte ekintza bakoitzak, inplizitoki, korronte bat indartzen duela, saritu, aukera bat egin dugulako, kamiseta merkeena erosi beharrean ekoizpen arduratsuagoa izan duena aukeratu dugulako nahiz eta garestixeagoa izan, bankuari gure diruak eman aurretik diru horrekin zer egingo duen galdetu diogulako, atzerritarrari gure artean eroso sentitzen lagundu diogulako, euskera umeei eta txakurrei etorri hona esateko bakarrik erabili ordez udaletxean ere plazaratu dugulako. Astuna da ardura, baina plazerra ere ematen du bide egokia saritu dugula sentitzeak. Zeren eta, ez dezagun ahaztu, ilea denori ari zaigu urdintzen edo erortzen, eta oraintxe bertan ari gara eraikitzen laster ipurdia garbitu beharko digun gizartea.

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude


Ondorengo XHTML etiketa eta atributuak erabil ditzakezu: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>